Dziedziczenie ustawowe

Dziedziczenie ustawowe jest to dziedziczenie według przepisów prawa spadkowego. Następuje wtedy, gdy zmarły nie pozostawił testamentu lub osoby powołane na spadkobierców nie chcą lub nie mogą nimi być. Z tego artykułu dowiesz się więcej o zasadach, na których oparte jest dziedziczenie ustawowe.

Dziedziczenie ustawowe – prawo

Dziedziczenie ustawowe jest uregulowane przez Czwartą Księgę Kodeksu Cywilnego poświęconą spadkom. Przepisy ogólne określają, w jakich przypadkach spadek jest dzielony według zasad dziedziczenia ustawowego.

Dziedziczenie ustawowe co do całości spadku następuje wtedy gdy spadkodawca nie powołał spadkobiercy (nie pozostawił testamentu) albo żaden ze spadkobierców nie chce lub nie może być spadkobiercą.

Dziedziczenie ustawowe do części spadku następuje wtedy gdy spadkodawca nie powołał do części spadku spadkobiercy albo jeden ze spadkobierców nie chce lub nie może być spadkobiercą.

Spadkobiercą nie może być osoba, która nie żyje w chwili otwarcia spadku albo osoba prawna, która w tej chwili nie istnieje. Dziecko, które zostało poczęte przed otwarciem spadku i urodziło się żywe już po otwarciu spadku może być spadkobiercą.

Fundacja ustanowiona przez zmarłego w testamencie może być spadkobiercą jeśli zostanie wpisana do rejestru w ciągu 2 lat od ogłoszenia testamentu.

Spadkobierca może być w niektórych przypadkach uznany za niegodnego i wyłączony z dziedziczenia. Decyzję podejmuje sąd, a z wnioskiem może wystąpić każdy kto ma w tym interes, np. inni spadkobiercy.

Dziedziczenie ustawowe – zasady

Zasady na jakich przebiega dziedziczenie ustawowe określone są w Tytule II Księgi Czwartej Kodeksu Cywilnego. Spadkobiercy podzieleni są na grupy, według kolejności powoływania do spadku.

W pierwszej kolejności do spadku powoływane są dzieci zmarłego oraz jego małżonek. Dziedziczą one w równych częściach, przy czym część przypadająca małżonkowi nie może być mniejsza niż 25% spadku. Jeżeli spadkodawca miał pięcioro dzieci, to jego małżonek dziedziczy 25% spadku, a pozostałe 75% jest dzielone po równo między pięcioro dzieci – czyli po 15% spadku.

Dzieci, które zostały adoptowane przez spadkodawcę dziedziczą na tych samych zasadach, co jego dzieci naturalne. Natomiast jeżeli zmarły miał dzieci, które zostały przysposobione przez inną osobę, to one po nim nie dziedziczą.

Dzieci, które urodziły się poza związkiem małżeńskim spadkodawcy, dziedziczą na tych samych zasadach jak dzieci urodzone w związku małżeńskim spadkodawcy.

Małżonek spadkodawcy jest wyłączony od dziedziczenia jeżeli spadkodawca wystąpił o orzeczenie rozwodu lub separacji z jego winy, a żądanie to było uzasadnione. O wyłączeniu decyduje sąd; wniosek może złożyć każdy ze spadkobierców.

Jeżeli jedno z dzieci nie dożyło otwarcia spadku, to jego część jest dzielona między jego dzieci w częściach równych. Zasada ta obowiązuje także wobec dalszych zstępnych.

Jeżeli zmarły nie miał dzieci to spadek dzielony jest między jego rodziców i małżonka. W takim wypadku część przypadająca rodzicom wynosi po 25%, natomiast małżonek dziedziczy pozostałe 50%.

Jeżeli zmarły nie miał ani dzieci ani małżonka to spadek przypada jego rodzicom w równych częściach. Natomiast jeżeli jeden z rodziców nie dożył otwarcia spadku to przypadająca mu część jest dzielona między rodzeństwo zmarłego, w równych częściach.

Jeżeli którekolwiek z rodzeństwa spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku, natomiast miało dzieci, to przypadająca mu część jest dzielona między jego dzieci w równych częściach.

Jeżeli jeden z rodziców spadkodawcy nie dożył otwarcia spadku i brak jest rodzeństwa, które mogłoby dziedziczyć to spadek jest dzielony między jego małżonka i rodzica w równych częściach.

Jeżeli spadkodawca nie miał dzieci ani rodzeństwa, a jego rodzice nie dożyli otwarcia spadku, to całość jest dziedziczona przez jego małżonka.

Jeżeli spadkodawca nie miał dzieci ani rodzeństwa, a jego rodzice i małżonek nie dożyli otwarcia spadku to spadek jest dzielony między jego dziadków w częściach równych. Jeśli jeden z dziadków nie dożył otwarcia spadku to jego część jest dzielona między jego dzieci w równych częściach.

Natomiast jeżeli ten z dziadków, który nie dożył otwarcia spadku nie miał dzieci to jego część jest dzielona między pozostałych dziadków w równych częściach.

Jeżeli otwarcia spadku nie dożył małżonek, ani żaden z krewnych spadkodawcy to spadek jest dzielony między dzieci małżonka spadkodawcy (pochodzące z innego związku), których żadne z rodziców nie dożyło otwarcia spadku.

Jeżeli otwarcia spadku nie dożył małżonek, ani żaden z krewnych spadkodawcy, ani dzieci małżonka z innego związku to całość przypada gminie, w której mieszkał spadkodawca w ostatnim czasie. Jeśli nie można ustalić ostatniego miejsca jego zamieszkania lub mieszkał za granicą to spadek przypada Skarbowi Państwa.

Dziedziczenie ustawowe – podsumowanie

Kodeks Cywilny określa następujące grupy spadkobierców ze względu na kolejność dziedziczenia:

1. Małżonek spadkodawcy i jego dzieci
2. Rodzice
3. Rodzeństwo
4. Dziadkowie
5. Dzieci małżonka, jeśli oboje ich rodzice nie żyją
6. Gmina ostatniego miejsca zamieszkania
7. Skarb Państwa

W pierwszej kolejności do spadku są powoływane dzieci zmarłego oraz jego małżonek. Jeżeli małżonek nie dożył otwarcia spadku to całość jest dzielona między dzieci. Natomiast jeśli spadkodawca nie miał dzieci to do spadku są powoływani rodzice oraz małżonek. Następne w kolejności jest rodzeństwo, dziadkowie oraz dzieci małżonka z innego związku ale pod warunkiem, że ich oboje rodzice nie żyją. Na końcu jest gmina oraz Skarb Państwa.

Kopiowanie tego artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Dziedziczenie ustawowe

Co to jest zachowek?

Zachowek jest uprawnieniem uregulowanym w prawie spadkowym. Zachowek zabezpiecza prawa bliskich spadkodawcy, którzy zostali przez niego pominięci w testamencie, a jednocześnie ogranicza jego prawo do dysponowania swoim majątkiem. Z tego artykułu dowiesz się komu należy się zachowek oraz w jakiej wysokości.

Zachowek – umocowanie prawne

Zachowek jest uregulowany w Kodeksie Cywilnym, a dokładniej w artykułach 992 – 1011, natomiast artykuł 922 paragraf pierwszy definiuje zachowek jako jeden z długów spadkowych. Obowiązek zaspokojenia roszczeń o zachowek leży po stronie spadkobierców.

Zachowek jest to uprawnienie zstępnych (dzieci, wnuki, prawnuki), małżonków oraz rodziców spadkodawcy, którzy nie zostali przez niego uwzględnieni w testamencie. Należy im się połowa udziału spadkowego, który by im przypadał przy dziedziczeniu ustawowym (czyli gdyby spadkodawca nie zostawił testamentu).

Natomiast jeżeli uprawniony do zachowku jest stale niezdolny do pracy lub jest małoletnim zstępnym spadkodawcy to należy mu się dwie trzecie udziału spadkowego, który by mu przypadał przy dziedziczeniu ustawowym.

Zachowek – osoby uprawnione

W Kodeksie Cywilnym znajdują się precyzyjne zapisy dotyczące dziedziczenia ustawowego. Dziedziczenie ustawowe występuje wtedy, gdy spadkodawca nie zostawił testamentu lub też żadna z osób powołana na spadkobierców nie chce lub nie może być spadkobiercą.

Według przepisów dziedziczenia ustawowego do spadku w pierwszej kolejności powołani są dzieci zmarłego oraz jego małżonek. Kodeks Cywilny określa, że dziedziczą oni w równych częściach, przy czym część przypadająca małżonkowi nie może być mniejsza niż 25%.

Jeżeli dziecko spadkodawcy nie dożyły otwarcia spadku to udział spadkowy, który by mu przypadł, przypada jego dzieciom.

Jeżeli spadkodawca nie miał dzieci, to spadek jest dzielony między jego małżonka i rodziców, przy czym połowa spadku przypada małżonkowi, a rodzicom po 25% całości.

Kodeks Cywilny określa, że zachowek należy się rodzicom, małżonkowi oraz zstępnym spadkodawcy, którzy byliby powołani do spadku w ramach dziedziczenia ustawowego, natomiast zostali pominięci w testamencie albo ich udział w spadku jest mniejszy niż połowa (lub 2/3 w niektórych przypadkach) udziału wynikającego z dziedziczenia ustawowego.

Zachowek nie należy się małżonkowi, jeśli sąd orzekł o rozwodzie lub separacji małżonków. Także jeśli sprawa rozwodowa lub o separację nie została jeszcze zakończona ale to spadkodawca wystąpił o orzeczenie rozwodu lub separacji z winy małżonka, to małżonek nie ma prawa do zachowku. Wyłączenie małżonka następuje na skutek orzeczenia sądu. Wyłączenia może żądać każdy ze spadkobierców.

Jeżeli spadkodawca był adoptowany, to prawo do zachowku mają jego rodzice adopcyjni (o ile nie miał on własnych dzieci), natomiast rodzice naturalni nie mają tego prawa.

Dzieci adoptowane przez spadkodawcę mają takie samo prawo do zachowku, jak jego naturalne dzieci.

Osoby uprawnione do zachowku – przykład:

Spadkodawca umieścił w testamencie jedynie swoją żonę, której przekazał 100% swojego majątku, natomiast pominął troje swoich dorosłych dzieci. Zgodnie z dziedziczeniem ustawowym żonie oraz każdemu z dzieci przypadłoby po 25% udziału w spadku. Zgodnie z Kodeksem Cywilnym każde z dzieci może wystąpić o zachowek w wysokości połowy udziału wynikającego z dziedziczenia ustawowego czyli 12,5% całości spadku.

Obliczanie wysokości zachowku

Aby obliczyć wysokość zachowku należy obliczyć wysokość udziału spadkowego osoby uprawnionej, który należałby się jej według dziedziczenia ustawowego. Podczas obliczania udziału spadkobierców bierze się pod uwagę także spadkobierców którzy odrzucili spadek lub zostali uznani za niegodnych objęcia spadku, natomiast nie bierze się pod uwagę spadkobierców którzy zrezygnowali z dziedziczenia lub zostali wydziedziczeni.

Do ustalenia wysokości udziału spadkowego do spadku dolicza się zapisy windykacyjne oraz darowizny umieszczone w testamencie, natomiast nie uwzględnia się zapisów zwykłych i poleceń. Nie uwzględnia się także zwyczajowych darowizn uczynionych przez spadkodawcę np. prezentów urodzinowych, a także darowizn sprzed 10 i więcej lat.

Zapis windykacyjny albo darowiznę dokonane przez spadkodawcę na rzecz uprawnionego do zachowku zalicza się na należny mu zachowek.

Obliczanie wysokości zachowku – przykład:

Spadkodawca miał dwoje dorosłych dzieci ale umieścił w testamencie tylko jedno z nich przekazując mu wszystkie swoje oszczędności w wysokości 500 000 zł. Dziecko, które zostało pominięte w testamencie dwa lata wcześniej otrzymało darowiznę w formie mieszkania wartego 100 000 zł. Zgodnie z zasadą dziedziczenia ustawowego udział spadkowy pominiętego dziecka wynosi 250 000 zł, a należny zachowek to 125 000 zł. Od tej kwoty należy odjąć kwotę otrzymanej darowizny w wysokości 100 000 zł, a więc zgodnie z prawem dziecko pominięte w testamencie musi uzyskać dopłatę do zachowku w wysokości 25 000 zł.

Zachowek, a wydziedziczenie

Zgodnie z Kodeksem Cywilnym spadkodawca może pozbawić w niektórych przypadkach zstępnych, małżonka i rodziców zachowku. Jest to tzw. wydziedziczenie. Wydziedziczenie jest prawnie skuteczne jeżeli uprawniony do zachowku:

• wbrew woli spadkodawcy postępuje uporczywie w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego,
• dopuścił się względem spadkodawcy albo jednej z najbliższych mu osób umyślnego przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub wolności albo rażącej obrazy czci,
• uporczywie nie dopełnia względem spadkodawcy obowiązków rodzinnych.

Wydziedziczenie oraz przyczyny wydziedziczenia powinny być zapisane w testamencie.

Zachowek – termin przedawnienia

Roszczenie uprawnionego do zachowku przedawnia się z upływem pięciu lat od ogłoszenia testamentu.

Kopiowanie tego artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Co to jest zachowek?

Pożyczka pod weksel

Pożyczka pod weksel jest dosyć często spotykana na rynku pożyczek prywatnych, natomiast żadna firma pozabankowa nie ma w swojej ofercie takiego rodzaju pożyczek. Charakteryzuje się ona tym, że zabezpieczeniem spłaty pożyczki jest weksel. Z tego artykułu dowiesz się jak działa pożyczka pod weksel i jakie zagrożenia dla pożyczkobiorcy są z nią związane.

Pożyczka pod weksel – jak to działa

Weksel jest to papier wartościowy na podstawie którego wystawca weksla zobowiązuje się do zapłaty określonej sumy pieniędzy wskazanej osobie (remitentowi) w określonym miejscu i czasie. Zobowiązanie wekslowe jest bezwarunkowe i jeśli wystawca weksla go nie spełni, to remitent będzie mógł w prosty sposób dochodzić należności.

Sąd przed wydaniem nakazu zapłaty na podstawie weksla nie bada okoliczności związanych z zawarciem umowy między wystawcą weksla, a remitentem – sprawdza jedynie czy weksel został poprawnie wystawiony pod względem formalno-prawnym. Weksel musi zawierać:

• nazwę Weksel,
• deklarację bezwarunkowej zapłaty ,
• kwotę,
• nazwisko osoby lub nazwę firmy, na rzecz której zapłata ma być dokonana,
• oznaczenie terminu płatności,
• oznaczenie miejsca płatności,
• nazwisko osoby lub nazwę firmy, która ma dokonać zapłaty,
• oznaczenie daty i miejsca wystawienia weksla,
• podpis wystawcy weksla.

Do 2007r. funkcjonował oficjalny blankiet weksla, który można było nabyć w bankach. Po 2007r. oficjalny blankiet przestał obowiązywać i teraz weksel może przyjmować dowolną formę, o ile zawiera konieczne informacje.

Pożyczka pod weksel polega na tym, że pożyczkobiorca wystawia weksel, który jest zabezpieczeniem pożyczki. Jeżeli nie spłaci jej zgodnie z umową pożyczkową to pożyczkodawca może wystąpić do sądu o wydanie nakazu zapłaty. Sąd nie będzie analizował umowy, ani żadnych innych okoliczności udzielenia pożyczki – sprawdzi tylko czy weksel zawiera wszystkie konieczne zapisy np. podpis wystawcy czy nazwę Weksel.

Jeżeli weksel został wystawiony prawidłowo to sąd wyda nakaz zapłaty. Wniesienie zarzutów przez pożyczkobiorcę nic nie zmieni w tej kwestii, ponieważ sąd wyższej instancji również nie będzie analizował okoliczności udzielenia pożyczki, a jedynie poprawność wystawienia weksla. Nakaz zapłaty z nadaną klauzulą wykonalności trafi do wybranego przez wierzyciela komornika, który rozpocznie egzekucję komorniczą.

Pożyczka pod weksel upraszcza windykację sądową, dlatego jest dość często stosowana przez inwestorów udzielających pożyczek prywatnie. Szczególnie przez tych, którzy nie mają doświadczenia w windykacji należności i obawiają się drogi sądowej.

Dlaczego firmy pożyczkowe nie udzielają pożyczek pod weksel?

Firmy pożyczkowe nie oferują pożyczek pod weksel, ponieważ weksel nie gwarantuje spłaty pożyczki przez pożyczkobiorcę. Postępowanie sądowe będzie wprawdzie dużo szybsze i nakaz zapłaty bardzo szybko trafi do komornika ale jeśli pożyczkobiorca nie posiada majątku, który podlega egzekucji, to egzekucja komornicza zakończy się porażką.

Dlatego też, zamiast wymagać od pożyczkobiorców zabezpieczenia pożyczki w postaci weksla, firmy pożyczkowe sprawdzają wszystkich wnioskujących. Każda firma pożyczkowa sprawdza wnioskującego w systemie credit-check, dzięki któremu można ustalić czy dana osoba nie zalega ze spłatą pożyczki w innej firmie pozabankowej.

Oprócz tego wszystkie firmy udzielające pożyczek ratalnych sprawdzają wpisy na temat pożyczkobiorcy w bazie Biura Informacji Kredytowej (BIK) – robi to także większość firm oferujących chwilówki. Ostatnim elementem jest sprawdzenie baz dłużników: KRD, KBIG, Erif i Infomonitor, a także dochodów wpływających na rachunek bankowy wnioskującego.

Na podstawie tych informacji system komputerowy analizuje czy pożyczkobiorca będzie w stanie spłacić pożyczkę oraz czy jego dotychczasowa historia kredytowa wskazuje, że będzie chciał ją spłacić.

Prywatne pożyczki pod weksel

Pożyczka pod weksel może być dobrym rozwiązaniem dla pożyczek udzielanych prywatnie w gronie znajomych czy rodziny. Oczywiście weksel nie daje 100-procentowej gwarancji, że znajomy na pewno odda pieniądze. Zazwyczaj jednak ludzie starają się spłacić pożyczkę jeżeli wiedzą, że pożyczkodawca posiada wystawiony przez nich weksel.

Natomiast jeśli pożyczkobiorca wykaże się złą wolą i nie będzie chciał spłacić pożyczki to windykacja sądowa będzie ułatwiona i dużo szybsza.

Pożyczka pod weksel – zagrożenia

Osoby, które nie mają zdolności kredytowej lub figurują na czarnych listach w firmach pożyczkowych lub w bazach dłużników, a chcą zaciągnąć pożyczkę, poszukują pożyczek prywatnych w serwisach ogłoszeniowych i sieciach społecznościowych. Mogą się tam natknąć na ogłoszenia różnych ludzi, którzy będą chcieli wykorzystać ich desperację i trudną sytuację finansową.

Do najczęstszych oszustw należą wyłudzenie prowizji za udzielenie pożyczki (przestępcy obiecują “załatwienie” pożyczki w każdej wysokości ale żądają tzw. opłaty wstępnej w wysokości kilkuset złotych) oraz wyłudzenie danych osobowych (na te dane przestępcy zakładają konto w banku, a potem zaciągają różnego typu zobowiązania finansowe).

Inną formą wyłudzenia stosowaną przez niektóre grupy przestępcze jest pożyczka pod weksel. Przestępcy żądają aby zabezpieczeniem pożyczki był weksel in blanco czyli bez wpisanej kwoty oraz terminu. Dzięki temu mogą wpisać tam dowolną kwotę, dużo wyższą od kwoty udzielonej pożyczki.

Sąd wyda nakaz zapłaty na podstawie weksla i nie będzie wnikał jak wyglądała umowa. Komornik rozpocznie egzekucję należności zgodnie z nakazem zapłaty, a oszukany pożyczkobiorca będzie musiał skierować sprawę do sądu cywilnego co wiąże się z kosztami, długim czasem postępowania i gwarantuje pozytywnego rozstrzygnięcia. Dlatego też, pożyczka pod weksel od nieznanej osoby znalezionej w internecie zawsze wiąże się z ryzykiem.

Kopiowanie tego artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Pożyczka pod weksel

Pożyczka oddłużeniowa

Pożyczka oddłużeniowa to innowacyjny produkt finansowy, który umożliwia spłacenie wszystkich pożyczek pozabankowych. Produkt ten jest oferowany przez jedną z firm pożyczkowych, która jednocześnie jest pośrednikiem kredytowym. Maksymalna kwota pożyczki wynosi 100 000 zł. Z tego artykułu dowiesz się na czym polega pożyczka oddłużeniowa i kto może skorzystać z oferty.

Pożyczka oddłużeniowa – krok po kroku

Pożyczkę oddłużeniową mogą uzyskać osoby, które regularnie spłacają zobowiązania wobec banków, natomiast mają problemy ze spłatą chwilówek i pozabankowych pożyczek ratalnych. Po podpisaniu umowy pożyczka oddłużeniowa zostanie wykorzystana do spłaty dotychczasowych chwilówek i pożyczek ratalnych. W tym celu zostanie wykorzystana cała kwota pożyczki; nie można zaciągnąć pożyczki w wysokości wyższej niż istniejące zobowiązania pozabankowe.

Następnie firma przeprowadzi operację czyszczenia bazy BIK oraz rejestrów dłużników (jeśli klient jest wpisany do baz). Ostatnim elementem usługi jest pomoc klientowi w zaciągnięciu kredytu gotówkowego w banku, który zostanie wykorzystany do spłaty pożyczki oddłużeniowej. Na końcu procesu klient będzie miał spłacone wszystkie pożyczki pozabankowe, lepszy rating BIK i brak wpisów w bazach dłużników. Pozostanie mu tylko do spłaty kredyt gotówkowy w jednym z banków, rozłożony na dogodne raty.

Pożyczka oddłużeniowa – dla kogo

Oferta jest skierowana do osób, które posiadają polskie obywatelstwo oraz osiągają regularne dochody z następujących źródeł:

• umowa o pracę,
• umowa zlecenie na minimum rok,
• emerytura,
• renta.

Dodatkowo osoba, która chce skorzystać z oferty nie może mieć zaległości w spłacie kredytów bankowych dłuższych niż 30 dni. Natomiast przeterminowane zadłużenie w firmach pożyczkowych (nawet na etapie egzekucji komorniczej) nie jest przeszkodą w uzyskaniu pożyczki.

Pożyczka oddłużeniowa – wnioskowanie

Aby złożyć wniosek o pożyczkę oddłużeniową należy posiadać następujące dokumenty:

1. wyciągi za ostatnie 3 miesiące (w formacie pdf) z rachunku bankowego, na który wpływają dochody. Wyciągi te można wygenerować korzystając z bankowości elektronicznej.
2. aktualny raport BIK. Raport ten można wygenerować na stronie internetowej Biura Informacji Kredytowej – pobierz raport BIK.

Zarówno wyciągi z rachunku, jak i raport BIK należy przesłać pocztą elektroniczną na adres kontakt@geldon.pl w treści podając numer telefonu kontaktowego do siebie. Dokumenty zostaną przekazane do firmy pożyczkowej oferującej pożyczkę oddłużeniową. Po przeanalizowaniu dokumentów pracownik firmy skontaktuje się niezwłocznie.

Pożyczka oddłużeniowa – podsumowanie

Pożyczki pozabankowe jest bardzo łatwo zaciągnąć, a trwające promocje np. chwilówki za darmo zachęcają do korzystania z oferty firm pozabankowych. Czasami się jednak zdarza, że pożyczkobiorca zaciąga zbyt wysoką pożyczkę, a następnie zaciąga kolejną by spłacić dotychczasową, czyli wpada w spiralę zadłużenia.

Najlepszym sposobem aby wyjść ze spirali zadłużenia jest konsolidacja czyli zastąpienia zadłużenia krótkoterminowego zobowiązaniem o dłuższym terminie spłaty. Dłuższy termin oznacza niższe raty, dzięki czemu można je bez problemu spłacać.

Czynnikiem uniemożliwiającym konsolidację długów są czasami niekorzystne wpisy w bazie BIK lub w bazach dłużników. W takiej sytuacji trudno jest uzyskać nową pożyczkę pozabankową lub kredyt bankowy, ponieważ kredytodawcy nie chcą ryzykować.

Wewnętrzne procedury w bankach i firmach pozabankowych przykładają dużą wagę do historii kredytowej wnioskującego. Wprawdzie firmy pozabankowe zazwyczaj są dużo bardziej elastyczne od banków i nie traktują przeterminowanych zobowiązań zbyt rygorystycznie ale zaległości w spłacie pożyczek w innych firmach pozabankowych są zazwyczaj powodem od odrzucenia wniosku pożyczkowego.

Dlatego też pożyczka oddłużeniowa jest takim ewenementem na polskim rynku. Jest to produkt oferowany przez firmę pozabankową ale zaległości w spłacie zobowiązań wobec innych firm pozabankowych nie są powodem do odrzucenia wniosku, a wręcz przeciwnie. Pożyczka oddłużeniowa jest wykorzystywana do spłacenia tych zobowiązań, nawet tych przeterminowanych, które są na etapie egzekucji komorniczej.

Natomiast każdy pożyczkobiorca, który chce skorzystać z tej oferty musi spełnić dwa warunki:

1. posiadać regularne dochody,
2. nie mieć zaległości w spłacie zobowiązań wobec banków.

Te dwa warunki wynikają z konstrukcji pożyczki oddłużeniowej, która jest refinansowana przez kredyt gotówkowy w banku. Dlatego też źródła dochodów są ograniczone do umowy o pracę, minimum rocznej umowy zlecenia oraz emerytury lub renty. Takie źródła dochodów są bowiem akceptowane przez banki i umożliwią uzyskanie kredytu.

Brak zaległości w spłacie kredytów, debetu lub kart płatniczych to równie ważny warunek udzielenia pożyczki oddłużeniowej. Banki przykładają dużo większą wagę do spłacania zobowiązań wobec innych banków, niż do spłacania zobowiązań wobec firm pozabankowych. Nawet przeterminowane pożyczki pozabankowe nie będą przeszkodą w uzyskaniu kredytu, ponieważ zostaną spłacone dzięki pożyczce oddłużeniowej.

Dzięki pożyczce oddłużeniowej pożyczkobiorca rozwiąże swoje problemy ze spłatą chwilówek i pożyczek ratalnych oraz będzie miał wyczyszczony BIK, a także bazy dłużników. Dlatego też uważam, że to bardzo ciekawy produkt i pomoże wielu klientom poprawić ich sytuację finansową.

Kopiowanie tego artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Pożyczka oddłużeniowa

Negocjacje z wierzycielem

Negocjacje z wierzycielem to najprostsze i najlepsze rozwiązanie problemów ze spłatą pożyczki lub kredytu. W dodatku jest to rozwiązanie najlepsze zarówno dla dłużnika jak i dla wierzyciela. Z tego artykułu dowiesz się kiedy należy rozpocząć negocjacje z wierzycielem i jak je prowadzić.

Brak możliwości spłacenia zadłużenia w uzgodnionym terminie jest nieprzyjemną sytuacją zarówno dla dłużnika jak i dla wierzyciela. A jednocześnie jest to sytuacja dość częsta. Według raportu InfoDług na koniec 2020 r. przeterminowane długi Polaków wynosiły ponad 81 mld zł, a problemy ze spłatą miało ponad 2,8 mln dłużników.

Dla dłużnika zaleganie ze spłatą zadłużenia jest sytuacją nieprzyjemną, ponieważ wiąże się z podjętymi przez wierzyciela działaniami windykacyjnymi, od SMS’ów i listów z monitami zaczynając, na wizycie w domu czy pracy kończąc. Dla wierzyciela ta sytuacja też jest nieprzyjemna, bo niespłacony dług wpływa negatywnie na wynik firmy pożyczkowej czy banku.

Dlatego też, obie strony mają wspólny interes – doprowadzić do ugody, dzięki której dług przestanie być długiem przeterminowanym, a zacznie być długiem regularnie spłacanym.

Negocjacje z wierzycielem – plan działań

Celem negocjacji jest doprowadzenie do ugody, dzięki której dług zostanie rozłożony na miesięczne raty. Bardzo ważne jest, aby po zawarciu ugody, spłacać raty zgodnie z ustalonym harmonogramem. Istnieje bowiem niebezpieczeństwo, że naruszenie warunków ugody przekona wierzyciela, że ma do czynienia z dłużnikiem, który tak naprawdę nie chce oddać długu. Wtedy wierzyciel nie będzie miał oporów by rozpocząć windykację sądową, a następnie komorniczą.

Dlatego też, przed przystąpieniem do negocjacji należy się do nich przygotować. Przede wszystkim należy wiedzieć jaka jest kwota zadłużenia, która pozostała do spłaty oraz jakiej wysokości ratę miesięczną można spłacać, przy założeniu, że:

1. po zapłaceniu raty, wszystkich rachunków i kosztów normalnego życia zostanie jeszcze kilkaset złotych nadwyżki,
2. po zapłaceniu raty, wszystkich rachunków i kosztów normalnego życia nie zostanie nic.

Najbardziej korzystnym rozwiązaniem byłoby wynegocjowanie raty z punktu 1 – nie zawsze to jednak będzie możliwe. Wierzyciel będzie dążył do tego by rata była jak najwyższa. Należy pamiętać o tym, że maksymalna wysokość raty możliwej do zaakceptowania to rata z punktu 2. Rata w większej wysokości będzie niespłacalna.

Kiedy rozpocząć negocjacje z wierzycielem?

Zasada jest prosta – im szybciej tym lepiej. Dlatego też najlepszym rozwiązaniem jest zawiadomienie wierzyciela przed terminem spłaty, że z powodów niezależnych od nas, spłacenie długu w terminie nie będzie możliwe.

Największym błędem jaki popełniają niektórzy dłużnicy jest unikanie kontaktów z wierzycielem – nie odbierają telefonów, nie odpowiadają na SMSy ani e-maile, wyrzucają monity. Wierzyciel może w takiej sytuacji uznać, że dłużnik już w momencie zaciągania pożyczki założył, że jej nie spłaci. W takiej sytuacji pozycja negocjacyjna dłużnika jest od początku zła – wierzyciel będzie myślał, że celem dłużnika nie jest spłata długu w ratach tylko zyskanie na czasie.

Jak negocjować z wierzycielem?

Należy przygotować propozycję planu spłaty zadłużenia czyli podzielić wysokość długu przez wysokość raty z punktu 1 i przedstawić tę propozycję wierzycielowi. Można to zrobić podczas rozmowy telefonicznej z działem windykacji albo w formie pisemnej. Lepszą formą jest moim zdaniem forma pisemna czyli e-mail. Podczas rozmowy telefonicznej często dochodzi do nieporozumień, a do głosu dochodzą niepotrzebne emocje.

W propozycji należy zamieścić argumenty dlaczego taka, a nie inna wysokość raty została zaproponowana, na przykład:

Dział Windykacji

W dniu 3.08.2021 r. zaciągnąłem chwilówkę w wysokości 5000 zł, której termin spłaty jest 3.09.2021 r. Niestety z przyczyn ode mnie niezależnych nie jestem w stanie spłacić pożyczki w wyznaczonym terminie. Mój znajomy, który miał mi oddać pieniądze, nie wywiązał się ze zobowiązania i unika kontaktu ze mną. Wobec tego proponuję spłatę długu w formie 6 rat miesięcznych w wysokości 700 zł każda i ostatniej raty w wysokości 800 zł.

Uzasadnienie
Moje zarobki wynoszą 3000 zł netto, natomiast wydatki związane z wynajmem mieszkania, opłatami za media, wyżywieniem i dojazdem do pracy wynoszą około 2200 zł. Dlatego też, podana wyżej wysokość rat jest realna do spłaty i umożliwi mi spłatę długu w podanym terminie.

Powyższy przykład dotyczy chwilówek. Natomiast w przypadku pożyczek ratalnych sytuacja jest nieco inna, bo już je spłacamy w ratach. Skoro nie jesteśmy w stanie ich spłacać to oznacza, że wzięliśmy pożyczkę na zbyt krótki okres i dlatego rata jest za wysoka. W takim przypadku należy porozmawiać z wierzycielem i przekonać go do rozłożenia pożyczki na większą ilość rat mniejszej wysokości.

Natomiast jeżeli przyczyną problemów ze spłatą raty pożyczki są przejściowe kłopoty, to można spróbować wynegocjować tzw. wakacje kredytowe czyli zawieszenie spłaty pożyczki. Z reguły firmy oferujące pożyczki ratalne zgadzają się na takie rozwiązanie, o ile od początku spłacamy raty zgodnie z harmonogramem.

Negocjacje z wierzycielem zazwyczaj kończą się kompromisem, który jest korzystny dla obu stron. Dłużnik nie musi się denerwować przychodzącymi monitami oraz perspektywą sprawy sądowej i egzekucji komorniczej, a wierzyciel zyskuje pewność odzyskania pieniędzy.

Kopiowanie tego artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Negocjacje z wierzycielem

Kantory internetowe

Kantory internetowe są to kantory wymiany walut, które wykorzystują stronę internetową oraz bankowość elektroniczną lub mobilną do przeprowadzania transakcji. Brak stacjonarnej placówki wiąże się ze znacznie niższymi kosztami prowadzenia działalności, co w teorii umożliwia zaproponowanie klientom lepszych kursów wymiany walut. O tym, czy w praktyce kantory internetowe oferują lepsze warunki dowiesz się z tego artykułu.

Kantory internetowe – podstawa prawna

Polskie prawo nie zawiera definicji kantoru internetowego, dlatego też działają one na takiej samej zasadzie jak kantory stacjonarne. Aby prowadzić kantor wymiany walut należy wpis do rejestru działalności kantorowej prowadzonego przez NBP.

Działalność kantorową może wykonywać osoba fizyczna, która nie została skazana za przestępstwo skarbowe albo za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. Działalność kantorową może także prowadzić spółka, której żaden członek zarządu ani wspólnik nie został skazany za wyżej wymienione przestępstwa.

Co roku przedsiębiorcy prowadzący działalność kantorową, jak również członkowie zarządu i wspólnicy spółek muszą składać zaświadczenie o niekaralności.

Pracownicy, którzy wykonują pracę bezpośrednio związaną z wymianą walut także nie mogą być skazani za wyżej wymienione przestępstwa oraz muszą skończyć ukończyć kurs dotyczący działalności kantorowej lub mieć co najmniej roczne doświadczenie w pracy w banku na stanowisku związanym z wymianą walut.

Przedsiębiorca prowadzący kantor wymiany walut musi prowadzić na bieżąco ewidencję wszystkich transakcji oraz wydawać dowody kupna i sprzedaży walut. Musi też zapewnić możliwość ustalenia aktualne stanu kasy w poszczególnych walutach oraz w złotych.

Kantory internetowe muszą także przestrzegać ustawy o ochronie danych osobowych oraz Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) Komisji Europejskiej. Ponieważ kantory internetowe gromadzą dane osobowe swoich klientów, mają obowiązek zgłoszenia tego faktu do Urzędu Ochrony Danych Osobowych.

Inne akty prawne, których muszą przestrzegać kantory internetowe to ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz dyrektywa unijna PSD2 o dwuetapowej autoryzacji użytkowników.

Kantory internetowe – jak to działa

Pierwszym krokiem do skorzystania z usług kantoru internetowego jest rejestracja konta. Rejestracja jest darmowa, kantory nie pobierają też opłat za prowadzenie konta. W procesie rejestracji należy podać następujące dane:

• imię i nazwisko,
• adres,
• PESEL,
• serię i numer dowodu,
• numer telefonu,
• adres e-mail.

Ważne: należy podać aktualny numer telefonu oraz działający adres e-mail, ponieważ obowiązujące prawo wymaga dwuetapowego logowania czyli potwierdzenia logowania przy pomocy kodu przesłanego SMS-em lub e-mailem.

Niektóre kantory umożliwiają także założenia konta firmowego. W takim przypadku należy podać NIP firmy oraz siedzibę.

Drugi etap to wpłacenie środków, które posłużą do zakupu waluty, na rachunek kantoru. W tym celu należy wygenerować dane do przelewu korzystając z panelu użytkownika. Należy zwrócić uwagę nie tylko na numer rachunku bankowego ale także na tytuł przelewu, gdyż to właśnie tytuł przelewu pozwala zaksięgować wpłatę na konto odpowiedniego użytkownika.

Ważne: Z powodu obowiązującego prawa o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy kantory nie zaksięgują wpłat gotówkowych dokonanych na poczcie lub w oddziale banku, wpłat z rachunków nienależących do użytkownika oraz wpłat dokonanych przez pośredników.

Kolejny etap to sprawdzenie kursu, a następnie zakup lub wymiana waluty oraz wypłata pieniędzy na wybrany przez użytkownika rachunek bankowy, zarówno w kraju jak i za granicą.

Kantory internetowe w Polsce

Pierwsza polska platforma internetowa do wymiany walut rozpoczęła działalność w 2009 r., a wkrótce pojawiły się następne. W 2001 r. uchwalona została ustawa antyspreadowa, która umożliwiła kredytobiorcom spłatę kredytów walutowych w walucie kredytu.

Kantory oferowały duże lepsze kursy wymiany walut niż banki, dzięki czemu kredytobiorcy mogli zaoszczędzić spore pieniądze. Bardzo szybko kredytobiorcy zorientowali się, że kursy wymiany w kantorach internetowych są jeszcze bardziej korzystne niż w kantorach stacjonarnych. Dodatkowo wymiana walut online jest bez porównania szybsza i łatwiejsza.

Zakup waluty (z reguły franka szwajcarskiego, gdyż kredyty były udzielane przede wszystkim we frankach) w kantorze stacjonarnym wiąże się z koniecznością wykonania czterech operacji:

1. Wypłaty złotych w oddziale banku lub w bankomacie
2. Zakupu waluty w kantorze stacjonarnym
3. Wpłaty waluty na konto walutowe w oddziale banku
4. Przelewu raty kredytu

Często się zdarza, że kantor stacjonarny i oddział banku są znacznie od siebie oddalone. Jeżdżenie od banku do kantoru i od kantoru do banku wiąże się ze znaczną stratą czasu, dlatego też usługi kantorów internetowych stały się bardzo szybko popularne wśród kredytobiorców, spłacających kredyty we frankach.

Rosnąca popularność wymiany walut online została zauważona przez kolejną grupę klientów – pracujących za granicą oraz ich rodzin. Przysyłali oni do Polski kilka miliardów euro rocznie. Lepsze kursy wymiany, które zaoferowały kantory internetowe pozwoliły zaoszczędzić emigrantom miliony złotych.

W tej chwili na rynku działa kilkadziesiąt kantorów internetowych. Najbardziej znane z nich to:

Walutomat – pierwsza platforma umożliwiająca wymianę walut przez internet. Aktualny kurs jest ustalany na podstawie zleceń złożonych przez użytkowników, a użytkownik kupujący walutę kupuje ją bezpośrednio od sprzedającego. Platforma nie zarabia więc na różnicy między kursem kupna, a sprzedaży, a jedynie na prowizji od transakcji. Walutomat rozpoczął działalność w 2009 r.

InternetowyKantor – pierwszy kantor internetowy, działający od 2010 r. i umożliwiający wymianę 20 walut, w tym tak egzotycznych jak południowoafrykański rand czy dolar singapurski. Serwis ma ponad 350 klientów, którzy zaoszczędzili ponad 1,1 mld zł.Kursy walut są aktualizowane co kilka sekund.

AlertWalutowy – porównywarka kantorów internetowych, dzięki której użytkownik może szybko i wygodnie znaleźć najlepszą w danej chwili ofertę zakupu lub sprzedaży waluty. Serwis publikuje także porównanie kosztów oraz szybkości platform realizujących przelewy międzynarodowe. Właścicielem serwisu jest Xchanger Sp. z o.o.

Kopiowanie tego artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Kantory internetowe

Bezpieczne pożyczanie

Zarówno firmy pozabankowe jak i porównywarki pożyczek często zamieszczają apele na swoich stronach o świadome, odpowiedzialne i bezpieczne pożyczanie. Rzadko jednak można znaleźć artykuł, który w przystępny sposób wyjaśnia czym się różni bezpieczne pożyczanie od niebezpiecznego. Z tego artykułu dowiesz się w jaki sposób można ustalić czy pożyczka jest bezpieczna dla przyszłej sytuacji finansowej.

Każdy w swoim życiu prędzej czy później znajdzie się w sytuacji gdy będzie musiał nagle sfinansować jakiś nieprzewidziany wydatek. Powodem może być awaria samochodu, stłuczka czy też wypadek, zniszczenie sprzętu AGD przez piorun, konieczność zakupu drogich leków, itd. Najlepszym rozwiązaniem w tej sytuacji jest sięgnięcie po oszczędności, gorzej gdy tych oszczędności nie ma.

Pożyczka zaciągnięta w jednej z firm pozabankowych jest w takiej sytuacji najprostszym i najszybszym sposobem zdobycia potrzebnej kwoty. Zaciągnięcie kredytu bankowego zajmuje zazwyczaj dużo więcej czasu, jest niemożliwe w weekend i wymaga lepszej zdolności kredytowej oraz dobrego ratingu w BIK.

Na czym polega bezpieczne pożyczanie?

Bezpieczne pożyczanie to:

• pożyczanie tylko wtedy, gdy jest to naprawdę konieczne,
• korzystanie z usług legalnych firm pożyczkowych,
• zaciąganie pożyczek, które będzie można spłacić w terminie
• spłacanie pożyczki swoimi pieniędzmi, a nie kolejną pożyczką.

Finansowanie konsumpcji poprzez pożyczki to najprostszy sposób by wpaść w kłopoty finansowe. Wynika to z tego, że zawsze będzie jakaś nowa promocja, na rynek trafi nowy telefon czy laptop, a co za tym idzie kolejny powód do zaciągnięcia pożyczki.

Pożyczanie pieniędzy jest drogie, więc lepiej poczekać miesiąc czy dwa i zaoszczędzić potrzebną sumę na nowy telefon, zamiast ponosić dodatkowe koszty. Pożyczki powinny służyć tylko do finansowania najpotrzebniejszych i nieoczekiwanych wydatków, z których nie można zrezygnować np. naprawa samochodu potrzebnego w pracy.

Ustawa o kredycie konsumenckim określa wymagania jakie musi spełnić każda firma pożyczkowa, aby legalnie działać na polskim rynku. Te wymagania to działalność w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, minimalny kapitał zakładowy w wysokości 200 000 zł oraz wpis do rejestru instytucji pożyczkowych prowadzonego przez KNF.

Dlaczego tak ważne jest korzystanie z usług firm zarejestrowanych w KNF? Otóż prowadzenie działalności pożyczkowej bez wpisu do rejestru jest przestępstwem zagrożonym karą grzywny w wysokości 0,5 mln zł oraz więzienia do dwóch lat.

Jeżeli ktoś prowadzi działalność przestępczą to oczekuje dużych zysków z tej działalności. A wobec tego prawdopodobnie będzie próbował oszukać pożyczkobiorcę. W podczas składania wniosku o pożyczkę podaje się wiele danych wrażliwych – PESEL, dane osobowe, numer konta i telefonu, które mogą być wykorzystane w złym celu. W najgorszym razie może dojść do zduplikowania karty SIM, przejęcia konta bankowego i wyłudzenia pożyczek lub kredytów.

Inny problem to oferowane pokątnie pożyczki pod zastaw nieruchomości lub samochodu. Jeżeli pożyczkę oferuje “osoba prywatna” tudzież “inwestor”, a nie legalna firma pożyczkowa to często można mieć do czynienia z oszustwem. Na Pomorzu działała zorganizowana grupa przestępcza, która udzielała pożyczek pod zastaw nieruchomości, a następnie przejmowała mieszkania. Poszkodowanych zostało kilkadziesiąt osób.

Dlatego też, warto sprawdzić czy firma oferująca pożyczkę znajduje się w rejestrze instytucji pożyczkowych. Do obowiązków pożyczkodawcy należy udostępnianie formularza informacyjnego, zawierającego m.in. dane pożyczkodawcy oraz pośrednika. Dysponując tymi danymi można sprawdzić w rejestrze, czy pożyczkodawca jest zarejestrowany.

Kolejna zasada bezpiecznego pożyczania to zaciąganie pożyczek, które będzie można spłacić w terminie. Inaczej mówiąc należy sprawdzić swoją zdolność kredytową. Aby tego dokonać potrzebne są trzy informacje:

1. Dochody
2. Zobowiązania finansowe
3. Wydatki

Jeśli odejmiemy od dochodów swoje zobowiązania finansowe oraz konieczne wydatki to uzyskamy kwotę jaką możemy przeznaczyć na spłatę pożyczki. Na przykład:

Jan Kowalski zarabia 4000 zł miesięcznie, wynajmuje mieszkanie w Warszawie i dojeżdża do pracy komunikacją zbiorową. Łączne koszty najmu, opłat za media, biletów oraz wyżywienia wynoszą 3000 zł. Chce zaciągnąć darmową chwilówkę w wysokości 2000 zł, za dwa tygodnie spodziewa się wypłaty wynagrodzenia. Czy będzie w stanie spłacić chwilówkę?

Niestety nie.

Co z tego, że za dwa tygodnie Jan Kowalski dostanie przelew w wysokości 4000 zł, skoro będzie musiał pokryć swoje comiesięczne wydatki? Po zapłacie czynszu, opłat za media, biletów oraz wyżywienia zostanie mu tylko 1000 zł. Będzie więc musiał zaciągnąć kolejną pożyczkę na spłatę poprzedniej, a to jest najlepsza droga by wpaść w spiralę zadłużenia.

Co w takim razie powinien zrobić Jan Kowalski, skoro naprawdę potrzebuje pożyczki? Odpowiedzią są pożyczki ratalne. Porównanie pożyczek ratalnych w wysokości 3000 zł na 6 miesięcy:

Jak widać w przypadku każdej pożyczki ratalnej Jan Kowalski bez problemu zapłaci comiesięczną ratę i nawet zostanie mu nadwyżka. Minusem są oczywiście wyższe koszty pożyczki ratalnej, w porównaniu do darmowej chwilówki. Jednak brak spłaty darmowej chwilówki w terminie powoduje anulowanie promocji i konieczność jej spłaty na normalnych warunkach oraz dodatkowe koszty związane z płatnością przeterminowaną.

Bezpieczne pożyczanie – podsumowanie

Firmy pożyczkowe umożliwiają błyskawiczne uzyskanie dodatkowych środków, bez zaświadczeń i skomplikowanych procedur. Aby pożyczać bezpiecznie i nie wpaść w tarapaty z powodu pożyczek, wystarczy przestrzegać kilku podstawowych zasad. Pożyczać tylko wtedy gdy nie ma innego wyjścia, w legalnie działających firmach, mieć pewność, że spłata pożyczki w terminie nie będzie problemem i spłacać ją swoimi pieniędzmi, a nie kolejną pożyczką.

Kopiowanie tego artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Bezpieczne pożyczanie